غزل شماره ۳۵۱ حافظ: حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

غزل شماره ۳۵۱ حافظ در دوره کمال شاعر، در دفاع از فلسفه خیامی سروده شده و او با همه تظاهر به رندی در مواردی باطن پاک خود را در شعر می‌نمایاند. حافظ در این غزل لاف عقل می‌زند و می‌گوید به سبب عاقل بودن هرگز در فصل بهار شراب را ترک نمی‌کنم. سپس سراغ مطرب را می‌گیرد تا حاصل عبادت و دانشش را صرف موسیقی و آوازخوانی او کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *