اینجا، صدای من، می آید؟

امروز چهارشنبه است. به رسم عادت باید فردا میامدم و مینوشتم، اما امروز آمدم چون سرم خیلی خلوت بود. چند روزی است در محل کار به معنای واقی مگس میپرانم. برای همین در اینروزها تمام پایگاه های خبری را زیر و رو میکنم. جالبست اما چند روزی انگار خسته از خواندنم. حتی کمتر کتاب های افتاده در کنار جسد رختخوابم را هم ورق میزنم. عنایتم به آنها به فاک رفته. آه ببخشید فرزندانم. بهرحال، کمی خستم. به یک فرآیند اساسی نیاز دارم. در پست قبلی گفتم پنجشنبه شود میترکانم و جبران مافات میکنم. همینطور هم خواهد شد به احتمال غریب باتفاق. فقط باید تا فردا صبوری را کرررد. امروز هم یه برنامه دارم. از شما چه پنهان، از آن برنامه ها. برنامه های شصت و نه ی. آه . حالا باید ببینم چی میشه. خبرتان میکنم و باز میایم اینجا برایتان از عقوبت کار مینویسم. البته اگر عفت و حیا بگذارد. میگذارد. کی به کیه؟ اصن اینجا کسی هست صدای منو بشنوه ؟ 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *