تحقیقاتی علمی برای تقویت اطمینان بخش فاصله ی اجتماعی

 

 تحقیقاتی علمی برای تقویت اطمینان بخش فاصله ی اجتماعی
استراتژی هایی برای فاصله ی اجتماعی و بازگشت به زندگی درفضای کرونایی
علاوه بر ادامه مداوم تحقیقات پزشکی ، برای یافتن داروهای مناسب و واکسن ها برای مقابله با شیوع ویروس کرونا ، مؤسسات تحقیقاتی در تلاشند تا راهکارهایی دقیق را برای برون رفت از بحران باقیمانده  ناشی از اقدامات قرنطینه ای تهیه کنند.
در یک مطالعه مشترک بین دانشگاه آکسفورد ، انستیتوی فناوری فدرال سوئیس و انستیتوی جامعه شناسی در دانشگاه زوریخ ، گروهی از متخصصان یک راهنمای عملی را ارائه دادند که الگوی واگرایی اجتماعی مؤثر را پیشنهاد می کند تا بتواند عواقب منفی انزوای اجتماعی را که در گسترش کرونا تحمیل شده است ، نشان دهد.
سه استراتژی پیشنهادی از این مطالعه با هدف کنترل شیوع ویروس در سطحی پایدار  به  کار جمعی متکی به اقدامات پیشگیری در دوره پس از کاهش روشهای اجباری قرنطینه پایبند است.
راهکارهای پیشنهادی براساس تعیین تعدادی از الگوهای ارتباطی بین افراد به شکلی است که مقابله با بیماری همه گیر را برای مدت طولانی تضمین می کند ، به خصوص که زمان کشف واکسن نامشخص است.
پس از پایان اوج مرحله ی اول  ابتلا به این بیماری همه گیر و امکان بازیابی آرامش  وتقلیل محدودیت های شدید ، چنین راهکارهای طولانی مدت برای جلوگیری از ظهور دوباره موج دوم اپیدمی مورد نیاز است که شاید نتوانیم از آن جلوگیری کنیم.
در این مطالعه خاطرنشان شده كه قرنطینه كامل افراد غیر بیمار ، می تواند اثرات روانی جدی داشته باشد ، زیرا انزوا باعث افزایش تنش ، احساسات منفی و خشونت خانگی می شود.
به دلیل بروزاین تأثیرات ، توجه افراد به  بهبود روش های محدودیت های ارتباطی شدیدتر احتمالاً مؤثرتر از انزوای کامل است.
در حقیقت ، توصیه های پیشنهادی توسط این مطالعه هم می تواند آسیب روانی و جسمی را کاهش دهد و هم تا رسیدن به مرحله ی کامل مهار ویروس Covid 19  که راهی طولانی ممکن است  درپیش داشته باشیم مفید باشد:

الف) استراتژی "تقارن" یا برقراری ارتباط با افراد مشابه
این مطالعه نشان داد که برای اجرای اولین استراتژی ، افراد باید روی ویژگیهای مشترک با افرادی که با آنها ارتباط برقرار می کنند تمرکز کنند.
افراد تمایل به برقراری ارتباط با کسانی دارند که ویژگی های مشترکی با آنها دارند ، مانند؛ مردم محله ای که در آن زندگی می کنند ، شرکت هایی که در آنها کار می کنند یا افراد نزدیک به آنها(بستگان). به این "تقارن" گفته می شود و یکی از رایج ترین حالت های ارتباطی است.
از آنجا که ما اغلب در تماس با افرادی هستیم که با آنها شباهت داریم ، این استراتژی ممکن است راه حل مناسبی را برای جلوگیری از اختلاط با سایر گروه ها با پتانسیل شیوع بیماری ارائه دهد.
این مطالعه اظهار داشت که شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه اقامت مشترک و اختلاط افراد در سنین مختلف ، امکان شیوع بیماریهای عفونی مانند Covid-19 را تا حد زیادی افزایش داده است. به عنوان مثال ، اگر افراد با افرادی که در 3 ساختمان مختلف زندگی می کنند ارتباط برقرار کنند ، انتقال بیماری به 100 ساختمان با 30 مورد آلودگی میسرخواهد بود.
این مطالعه افزود: استراتژی "شباهت" با تلاش برای جدا کردن کارکنانی که در مناطق جدا از لحاظ جغرافیایی یا کسانی که با گروههای سنی مختلف زندگی می کنند می تواند در محیط کار اعمال شود.

ب) استراتژی تقویت پیوند

این استراتژی بر تقویت پیوندها با محافل اجتماعی است که فرد به برقراری ارتباط با آنها و جلوگیری از برقراری ارتباط با سایر محافل در خارج از آنها ، که به عنوان "ارتباطات سه گانه" بیان می شود ، متمرکز شده است.
پایبندی به حلقه های تنگ از روابط اجتماعی می تواند الگوی بسیار مفیدی در مهار شیوع بیماری های همه گیر باشد.
به عنوان مثال ، یک مثلث بسته از افراد سه گانه ، "A" ، "B" و "C" را در نظر بگیرید. وقتی عفونت به B و C منتقل می شود ، ارتباط بین B و C در شیوع بیشتر بیماری کمک نمی کند.
بر این اساس ، باید  به اجتناب از پیوندهای اجتماعی در خارج از تثلیث ، اولویت داد ، زیرا محدویت این پیوندها خطر شیوع همه گیر را افزایش نمی دهد وخروج از این محدودیت خطرآفرین می باشد.
ج) استراتژی " خُرد گروها  "

استراتژی سوم از نظر پایبندی به یک دایره  تنگ روابط ، تا حدودی شبیه به استراتژی دوم است ، اما استراتژی" میکروگروه ها"  مبتنی بر تقویت روابط اجتماعی با افرادی است که در گذشته ی اخیر با آنها ملاقات کرده اند ، به شکلی که هماهنگی  اطمینان بخش قبلی بین افراد انجام  میشود.
این استراتژی تعداد افرادی را که می توانند با آنها ارتباط برقرار کنند کاهش می دهد ، اما زمینه را برای تعامل آزادانه با آنها باز می گذارد  که در صورت لزوم فرایند ارتباطی ایجاد می کند که برای احساس راحتی روانی آنها  بسیار مهم است.
بسیار سخت است که ویروس از خارج  گروه به چنین  واحد جوامع کوچکی نفوذ کند. شبکه های  تنگ محدود در مجامع ارائه دهندگان خدمات پزشکی یا  سایرجوامع شغلی می توانند گسترش آن ویروس را محدود کنند.
سازمانها همچنین می توانند از این استراتژی در ساختار کار خود با ایجاد تقسیم کارمندان به حلقه‌های مشخص محدود که اغلب با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند ،از خدمات آنان بهره ببرند.
این مطالعه نتیجه گرفت که همه این راهکارها ممکن است مؤسسات اقتصادی را در سازماندهی کار به شکلی یاری برسانند که بتواند ضمن جلوگیری از شیوع ویروس ، به فعالیت خود بازگردد ، و حتی زمانی که مدارس بتوانند درهای خود را باز کنند بدون اینکه لزوما منجر به افزایش شیوع Covid-19 یا هرگونه بیماری همه گیر دیگری در آینده شوند بتوانند این سبک ارتباطی را دنبال کنند.منبع : مطالعه مشترک بین دانشگاه آکسفورد ، انستیتوی فناوری فدرال سوئیس و انستیتوی جامعه شناسی در دانشگاه زوریخ ،//*Corresponding authors: per.block@sociology.ox.ac.uk and melinda.mills@nuffield.ox.ac.uk

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *