وَ فِیکَ انْطَوَى الْعَالَمُ الْأَکْبَر

للباقی

 

آدم، از عالم بزرگ تر است؛ و هر چیز که در عالم است طبعاً در آدم نیز هست. پس اگر درد و دوایی در عالم است در آدمی نیز آن دوا و درد وجود دارد؛ فقط کافی ست آدمی به شأن و جایگاه خودش، آگاه باشد و بداند که بنده خدای عالم است یا بنده مخلوقات او! بنده خدای عالم، بنده تکنولوژی نمی شود و امیدش به تکنولوژیِ صرف، معطوف نمی گردد هرچند از آن به غایت، بهره می گیرد؛

" الدواء  عندنا و الشفاء  عند الله"


دَوَاؤُكَ فِیكَ وَ مَا تَشْعُر
وَ دَاؤُكَ مِنْكَ وَ مَا تَنْظُر
وَ تَحْسَبُ أَنَّكَ‏ جِرْمٌ‏ صَغِیر
وَ فِیكَ انْطَوَى الْعَالَمُ الْأَكْبَر

وَ أَنْتَ الْكِتَابُ الْمُبِینُ الَّذِی
بِأَحْرُفِهِ یَظْهَرُ الْمُضْمَر

دوای تو در تو هست و نمی دانی؛ درد تو در تو هست و نمی بینی؛ و گمان می کنی جرم کوچکی هستی در حالی که در تو عالم اکبر است؛ و تو کتاب آشکاری هستی که با حروفش، پنهان ها را روشن می سازی... .

{اشعار بالا منتسب به حضرت امیرالمومنین علی (ع) است.}

 

للحق

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *