حسن ظن ۲

للباقی

 

غصه، نگرانی، ترس، اضطراب و ... همه یا ناظر به غم گذشته اند یا ترس از آینده؛ غم گذشته را "حزن" می گویند و ترس از آینده را "خوف"؛ الا انَّ اولیاءالله لاخوف علیهم و لاهم یحزنون ... .

می شود ریشه یابی کرد و کلی فلسفه بافت و ... . اما هرچه فکر می کنم می بینم ریشه ای ترین بحث، حسن ظن به خداست. کسی که همه وجودش حسن ظن به خداست، عاشقانه به فراز و نشیب های زندگیش می نگرد؛ بلاها و امتحانات را دلبری مولایش می بیند؛ نعمات فراوان زندگیش را از منبع لایزال الهی می بیند؛ سختی ها را حتم می کند که به خوبی می گذرند؛ و مهم تر از همه، کاملاً به آینده خوش‌بین و امیدوار است.

 

بعدالتحریر:

بر دست من نِه جام جان ای دستگیر عاشقان

دور از لب بیگانگان پیش آر پنهان ساقیا ...

 

للحق

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *