غزل شماره ۱۶۳ حافظ: گل بی رخ یار خوش نباشد

غزل شماره ۱۶۳ حافظ حاصل مرحله‌ای است که شاعر به طرف کمال سیر می‌کند. این شعر در آغاز بهار سروده شده است و حافظ گل را بدون چهره محبوب و بهار را بدون شراب خوش نمی‌داند. همه در بهاران به دشت و صحرا می‌روند ولی حافظ عقیده دارد این کار بدون حضور لاله‌رخان عبث است. شاعر در بیت پنجم این غزل عقل را در برابر عشق محکوم می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *