غزل شماره ۱۴۵ حافظ: چه مستیست ندانم که رو به ما آورد

غزل شماره ۱۴۵ حافظ هنگامی سروده شده که شاه شجاع در یکی از مسافرت‌هایش پیغامی برای حافظ ارسال کرده به طوری که شاعر سر از پا نمی‌شناسد. حافظ عنوان می‌دارد که چند و چون مستی، باده و ساقی را نمی‌داند، می‌خواهد در این خوشی همگان را شریک کند و توصیه می‌کند دیگران نیز می ناب یافته و با نغمه بلبل برای تفرج به دشت و صحرا بروند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *