غزل شماره ۱۴۲ حافظ: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

غزل شماره ۱۴۲ حافظ به دو نکته اشاره دارد یکی شادی از اینکه بار دیگر در میخانه‌ها گشوده شده و دیگری در ذم ریاکاری صوفیان و حسودان که از مضامین پرکاربرد غزلیات حافظ است. حافظ شراب را به شاهدی زیبا تشبیه می‌کند که از پرده بیرون آمده و عشق مطربی است که او نیز راه مستی را در پیش گرفته است. در این راه زاهد به پاکی نمی‌رسد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *