غزل شماره ۱۳۵ حافظ: چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

غزل شماره ۱۳۵ حافظ پس از شکست شیخ ابواسحاق و تسلط امیر مبارزالدین بر شیراز سروده شده و حافظ از اینکه روزگارش بی معشوق می‌گذرد به تنگ آمده است. حافظ در پی آن است که به سرعت باد خودش را به محبوب برساند. او عمری را که بدون باده و معشوق می‌گذرد، عمر به هرزه رفته می‌پندارد و تصمیم می‌گیرد از این به بعد، به این دو مشغول شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *