غزل شماره ۱۲۷ حافظ: روشنی طلعت تو ماه ندارد

غزل شماره ۱۲۷ حافظ در زمان شاه شجاع سروده شده و بعضی از شارحین معتقدند در بیت پنجم حافظ کنایه‌ای به شاه شجاع در رابطه با تندخویی‌اش آورده است. با این حال غزل بر ابراز ارادت حافظ تکیه دارد و اینکه ممدوح را برتر از همگان معرفی می‌کند. روی دوست از ماه روشن‌تر و زیبایی‌اش از گل افزون است، با این وجود تاب آه حافظ را ندارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *