غزل شماره ۱۲۳ حافظ: مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

غزل شماره ۱۲۳ حافظ در رابطه با مطربی است که منظور همان عاشق است. مطرب عاشق از سوز عشق خود به نغمه‌سرایی می‌پردازد و نغمه‌اش به دل راه دارد. حافظ به شیوه دعایی می‌گوید جهان هرگز از ناله عاشقان خالی مبادا چراکه حال و هوای ناله آنها آهنگی خوش و شادی‌بخش دارد. در ادامه از محبوب می‌خواهد که حالش را بپرسد و به او التفات کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *