غزل شماره ۱۲۰ حافظ: بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد

غزل شماره ۱۲۰ حافظ مانند بسیاری غزلیات با موسیقی کلام خواننده را مجذوب خود می‌کند. حافظ با استفاده از تشبیهات زیبا به توصیف چهره و زیبایی محبوب می‌پردازد. معشوق را به بت، صورت او را به گل، چهره‌اش را به بهار، لب یار را به خون ارغوان، رخسار او را به خورشید، چشم و مژگانش را به تیر و کمان و دهانش را به شکر تشبیه می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *